Enaniyet, bireyin kendini ön plana çıkarma ve başkalarını küçümseme eğilimidir. Bu olgunun zıttı ise, kişinin kendi değerini bilmesi ve başkalarına karşı duyduğu saygıdır. İhlas ve takva gibi erdemler, bireyin içsel huzurunu bulmasına ve toplumsal ilişkilerini sağlıklı bir şekilde sürdürmesine yardımcı olur. Kişi, kendi varlığını başkalarıyla birlikte değerlendirdiğinde ve tevazu gösterdiğinde, gerçek büyüklüğünü keşfeder.
Enaniyetin zıttı olarak "ihlas" ve "takva" kavramları öne çıkar. Kamil insanlar, enaniyetten sıyrılmış bir büyüklüğe sahiptirler; bütün kemalat ve güzelliklerin Allah'tan geldiğini, kendi eksiklik ve çirkinliklerinin ise kendilerinden kaynaklandığını kabul ederler.
Ayrıca, tevazu da enaniyetin karşıtı olarak görülebilir. Tevazu, kendini başkalarından üstün tutmamak ve kendi özelliklerini abartmamak anlamına gelir.
